تبليغاتX
من+خودم و تنهایی
نوشته های خصوصی
 ِِشعرِِِِِ-حسرت
 

        حسرت هميشگي

 

 

 

 

       حرفهاي ما هنوز ناتمام .......

 

                         تا نگاه مي كني :

 

           وقت رفتن است

 

                     باز هم همان حكايت هميشگي !

 

         پيش از آنكه باخبر شوي

 

                 لحظه عزيمت تو ناگزير مي شود

 

                  آي .........

 

             اي دريغ و حسرت هميشگي !

 

                           ناگهان

 

               چقدر زود

 

               دير مي شود !

 

                                                                     قيصر امين پور- بهمن ۶۹

|+| نوشته شده توسط ز-عاقلی یزدی در جمعه هجدهم آبان 1386  |
 متن-گمگشته
 

  گمگشته

 

 

 

      بيان نامراديهاست اينهايي كه من گويم

 

همان بهتر به هر جمعي رسم كمتر سخن گويم

 

شب و روزم به سوز و سازعمر بي امان طي شد

 

  گهي از ساختن نالم٬ گهي از سوختن گويم

 

  خدا را مهلتي اي باغبان ٬ تا زين قفس گاهي

 

   برون آرم سرو حالي به مرغان چمن گويم

 

     مرا در بيستون در خاك بسپاريد تا

 

 شبها غم بي همزباني را براي كوه كن گويم

 

 بگويم عاشقم ٬ بي همدمم ٬ ديوانه ام ٬ مستم

 

   نمي دانم كدامين حال و درد خويشتن گويم

 

  از آن گمگشته من هم نشاني آور ٬ اي قاصد

 

  كه چون يعقوب نابينا سخن با پيرهن گويم

 

  تو مي آيي به بالينم ولي آن دم كه در خاكم

 

  خوشامد گويمت اما در آغوش كفن گويم

 

 

                                    ز- عاقلي يزدي 

|+| نوشته شده توسط ز-عاقلی یزدی در پنجشنبه هفدهم آبان 1386  |
 شعر- خواب
 

خواب

 

 

خواب دیدم که می آیی یه روزی و ستاره زندگیم را دگرگون

 

می کنی و چشمانم به جهان زیبای تو روشن می شود و روشنی

 

می بخشی زندگی تاریکم را .

 

کور شوم اگر دروغ بگویم

 

من خواب رفتنت را وقتیکه خواب نبودم دیدم

 

تومی روی تومی روی با یک دنیا وعده ووعیدهای پوچ وهرزه

 

ولی به تو خواهم گفت یه روزی که :

 

کسی می آید٬ کسی بهتر٬ کسی که مثل تو نیست وتنها مثل خودش

 

 است و بس .

 

کسی که قدر مرا بیشتر از تو می داند

 

کسی که که مرا بیشتروحتی بیشتراز وجودش مرا دوست دارد

 

و حتی قدش از تو بلندتر ٬ و صورتش از تو نجیبتر٬ و

 

 حرفهایش پاکتر و معتبرتر و حتی از تو مقاوم تر استوارتر نه

 

                             ترسو تر

 

کسی که ازهیچ چیز باکی ندارد٬ نه حرف مردم٬ نه زمانه٬

 

نه خودش٬ نه پدرش ٬ نه مادرش

 

کسی که تمام حرفهای سخت عاشقانه را با چشمهای بسته می خواند

 

 نه روی کتاب مثل تو

 

کسی که مرا خواهد برد به دشت آرزوهایم و در آنجا کلبه ای از عشق

 

 برایم می سازد و با دنیایی ازعشق و محبت زندگی می کنیم .

 

کسی که با آمدنش هرگز فکر رفتنت را نمی کنم

 

کسی که هیچ زندانبان عشقی نمی تواند٬ دستبند به دستهایش بزند

 

کسی که زیر درختهای امید او سایه و طراوت می گیرم

 

کسی که در سایه خوشبختی او بزرگ و بزرگتر می شوم

 

کسی که به من درس انسانیت ٬ حقیقت و پاکی و یک رنگ بودن را

 

می دهد نه مثل تو درس دورو بودن .

 

کسی که نان را با من قسمت می کند و خوشیهایش را با من

 

می خواهد .

 

کسی که با یک سرفه من از ته دل بهم شربت سرفه می دهد.

 

کسی که همه چیز را برای من می خواهد .

 

و کسی که که خودم را فقط به خاطر خودم می خواهد .

 

کسی که مثل هیچ کس نیست برایم

 

                 یارب

 

                         شکر

 

                 که در خواب نمی بینم

 

                                                              

                                                                     ز - عاقلی یزدی

|+| نوشته شده توسط ز-عاقلی یزدی در یکشنبه سیزدهم آبان 1386  |
 شعر-پژمرده ام
 

     پژمرده ام

 

 

 

 

            غمگینم از برای تو و داستانها دارم از دیار تو

 

                       با رفتنت پژمرده شد دل جوانم

 

                   از دید خود چراغت بودم ولی چه افسوس

 

                    که روشنائیم را نخواستی و شکستم

 

                             خداوندا ٬

 

           پژمرده ام ٬ افسرده ام ٬ درمانده ام ٬

 

                                 نجاتم ده

 

                  من که خدا را به تو قسم می دادم

 

           پس چه شد که تو را به خدا قسم دادم و نشنیدی

 

                یارب . من که از محبت بی نصیبم

 

             نمی دانستم از اول که آخر دل آزارت می شوم

 

                  پژمرده ام ٬ به خاطر قسمهای دروغینت

 

              پژمرده ام ٬ همانند گلی که از شاخه چیده شد

 

                 یارب

 

           من که سوختم و ساختم با غم عشق

 

                           چرا یارب

 

               جان نگرفت دلم به خاطر عشق

 

 

                                             ز- عاقلی یزدی

|+| نوشته شده توسط ز-عاقلی یزدی در پنجشنبه دهم آبان 1386  |
 شعر-دروغ
   

     دروغ

 

 

 

 

 

            تو که با من هم دل و هم درد بودی

 

                        پس چه شد؟

 

          پس چه شد اون همه وعده وعیدهای با امید

 

           تو که من خدایت بودم و می پرستیدی مرا

 

          پس چرا دروغ دادی جواب همه دلبستگیهام را

 

             تو را٬ یارای ماندن نبود و می دانستم

 

            همه را رها کردم و پریدم به سوی تو

 

             پریدم مثل کبوتری که بال پرواز ندارد٬

 

                             به امید تو

 

         ولی تو همچنان کبوتر بی بال ٬ پر شکسته ام کردی

 

 

               

                 زمین خوردم روی سقف زندگیت 

                                 و

               تو ساختی سقفت را دوباره با کس دگر

 

         دروغهایت را می دانستم و اما به فراموشی می سپردم

 

                   با هر دروغت ذره ذره آب می شدم

 

                  همچون شمع و تو روشنایی می گرفتی

 

                         رفتی و حال دانستم که تو

 

                خود دروغ بودی

 

                           ز-عاقلی یزدی

 

|+| نوشته شده توسط ز-عاقلی یزدی در پنجشنبه دهم آبان 1386  |
 شعر- کلبه
            کلبه خاطره ام

 

 

 

   در سایه سقف ترک خورده تو نشستم

 

                بی حوصله و خسته و افسرده دل نشستم

 

    خاموش چو فانوس در خویش شدم

 

             زانو به بغل تا خورده ٬ کز به کنج اتاقم نشستم

 

     یک بار به هوای پرواز٬ پرواز نکردم

 

                        سرم به زیر پر خویش ٬ نشستم

 

        بر سر مزار دل خود تنها نشستم

 

             و دریغ از یک فاتحه از تو ٬ برای دل مرده ام

 

     تو از دیده تردید مرا دیدی

 

           و من با دل آزرده ام به پایت نشستم

 

                         جالب

 

                برخاست صدا از زمین و آسمان

 

                         ولی

 

                    من با این همه فریاد نشستم

 

                        همچون کشتی بودم بر موج دریا و تو

 

     آن طوفانی که کشتی ام را بر باد دادی و شکستی

 

             با تو حکایتها داشتم و

 

                       تو

 

           ریسمانها گوش می دادی

 

                                                  ز-عاقلی یزدی

 

|+| نوشته شده توسط ز-عاقلی یزدی در پنجشنبه دهم آبان 1386  |
 ِِشعرِِِِِ- من
من ٬ نیست

 

 

 

 گرفته تر از خزان دلم خزانی نیست

 

 بارونی تر از چشمم ٬ چشمی نیست

 

                         بی صداتر از غم دل من ٬ غم دلی نیست

 

                        سزای پاکی ام ٬ اشک نبود ای دوست

 

 گر اشک بود ٬ دگر آستینی نیست

 

 مرا که جز تو سایبانی نبود

 

                     به غیر از چشمان تو٬ چشمانی نبود

 

  بیا و ببین غم زمانه چها کرد با من

 

 گر می دانم تو و زمانه با همید

 

                                   من به دنبالت و تو به دنبال او

 

                                  رفتی و تو آخر پیروز شدی

 

آسمان دلم بی ستاره ست

 

  بی ستاره تر از آسمان دلم نیست

 

                     بدون تو خورشیدم دگر نوری ندارد

 

                     همچون مهتابی در شب غمناک

 

        ای نگاه ناگهان ٬ ای هنوز بی نظیر ٬

                       

                         برگرد

 

                        برگرد که بدون تو سرابم

 

              آخ با تو آشنا شدم ٬ با تو در همین مسیر

 

تا مرا صدا زدی آمدم

                             ولی

 

                              چه دیر و رفتی چه زود

 

 

    تو را که یارای رفتن نبود

 

 

          پس چرا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

 

                                                          ز- عاقلی یزدی

                              

 

               

|+| نوشته شده توسط ز-عاقلی یزدی در جمعه بیست و هفتم مهر 1386  |
 شعر-آئینه
 

 آیینه

 

 

 

درهیاهوی خیابان به خانه بازگشتم تا در گوشه ای ازاتاقم خلوت کنم .

 

 در اتاقم من بودم و آیینه و غم .

 

ناگه آیینه شکست از غم دل من.

 

من ماندم ویه عالمه غم و تنهایی وماندم با دنیایی ازحرف ناگفته .

 

با خود گفتم کجاست آیینه که با او بگویم درد و غربتم را .

 

        آخر من به جز آیینه همدمی نداشتم .

 

                                             ز- عاقلی یزدی

 

                                                             ۸/۵/۸۲ 

|+| نوشته شده توسط ز-عاقلی یزدی در جمعه بیست و هفتم مهر 1386  |
 شعر- باور

باور

 

 

 

 

 

هنوز باورم نيست

 

 

                             كه من نامهربان بينم ترا دوست

 

 

هنوزم باورم نيست كه من آسان زيادت رفتم اي دوست

 

 

كجا شد حرفهاي عاشقانه

 

 

                         عبارتهاي آسان شاعرانه

 

 

تو رفتي قلب من در سوگ هجران

 

 

                                هنوزم باورم نيست

 

 

تمام خاطرات تلخ و شيرين

 

 

                                      تمام خنده هاي موذيانه

 

 

ميان خواب و رويا با تو بودم

 

 

                                   و تو آن وعده هاي شاعرانه

 

 

در آن ايام عشقت اين من بودم

 

 

                       و روئيايت خداي عشق من بود

 

 

                 و من هر دم ستايش مي كردم

 

 

حريم پاك عشق و عاشقي را

 

 

                                         هنوزم باورم نيست

 

 

            تو مي گفتي كه من در كل عالم

 

 

ندارم مثل و مانندي به جز تو

 

 

                          و من از جمله آنان سر آمد

 

 

فقط مي گفتي و باور نكردي

 

 

                         كه عشقت روح و جان پيكرم بود

 

 

چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 

 

                   تنها سوالم تا به آخر

 

 

                                جواب اين معما با تو رفته

 

 

                                  ز-عاقلی یزدی

 

                                                 ۸۲/۵/۱۴

 

|+| نوشته شده توسط ز-عاقلی یزدی در چهارشنبه بیست و پنجم مهر 1386  |
 شعر- زندگی من

     زندگي من

 

 

 

 

 ثانيه ها  تكرار و باز هم تكرار

 

          گوش به زنگ يك حرف تازه

               

                             و باز هم تكرار و باز هم تكرار

 

زهر؛ زندگي، گذشته هاي تلخ و تكرار

                                  

                                          و من هراسان

 

                                                     خسته از تكرار ثانيه ها

 

      خسته از تكرار حادثه ها

 

                                          نمي خواهم

 

                                                چشمان غرق در اشك

       

               دل شكسته سرگردان

 

                             نگاه سنگين؛ غم خوردن

 

                                                 حسرت شادي كشيدن

 

                 عشق؛ رسوايي؛ دورويي ، دو رنگي

 

                                  نمي خواهم

 

                              چه خوب بود اگر!

                

                           از حالم نمي پرسيدند

 

                                 و نيز اگر

 

                                                        نامردمي را نمي ديدم و

 

                                نيز ، بي وفايي را

 

   رسوا، تنها، سياه سياه سياه

 

                          تنها ، بي پناه  ،بي پناه ، بي پناه

 

        رهايم كنيد بمانم

 

                               بگويم ،


                                          بگريم

 

                         تا  باشما

 

                                       نه به شما

 

                                                        نه براي شما

 

تنها براي خودم    براي دلم    براي بختم

 

                                    بخت سياه

 

                                                       سرنوشت تلخ

 

                                         نمي خواهم

 

                           نمي خواهم

 

 

                                                                            12 مرداد 82

 

                                                                                                                       ز- عاقلي يزدي       

 

|+| نوشته شده توسط ز-عاقلی یزدی در سه شنبه بیست و چهارم مهر 1386  |
 
 
بالا